یک پنجره برای من کافیــســـت ...

فروغ فرخزاد

روزهایم خسته و بی رمق می گذرند و … با خود کودکی های دخترکی را می برند که عجیب دارد خواسته و نا خواسته به دنیای آدم بزرگها پا می گذارد … دارد یاد می گیرد کم کم حرف  گوش دهد : پاهایش را بگذارد روی زمین! … کمتر سادگی کند! حواسش بماند که … اینجا مدینه ی فاضله نیست !  دارد یاد می گیرد کم کم زندگی ارزش خیلی چیزها را ندارد ! می شود گاهی وقتها خواسته هایش را نخواهد ! … دارد یاد میگیرد کم کم عاقلانه عاشقی کند…

امروز روز تولد من است... تولدم مبارک

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست؟ استاد در جواب گفت:به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياوراما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.استاد پرسيد:چه آوردي؟ و شاگرد با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم استاد گفت: عشق يعني همين
شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟ استاد به سخن آمد كه:به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت. استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت:به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم استاد باز گفت:ازدواج هم يعني همين...

در زمان ها ی گذشته ، پادشاهی تخته سنگ را در وسط جاده قرار داد و برای این که عکس العمل مردم را ببیند خودش را در جایی مخفی کرد. بعضی از بازرگانان و ندیمان ثروتمند پادشاه بی تفاوت از کنار تخته سنگ می گذشتند. بسیاری هم غرولند می کردندکه این چه شهری است که نظم ندارد. حاکم این شهر عجب مرد بی عرضه ای است و ... با وجود این هیچ کس تخته سنگ را از وسط بر نمی داشت . نزدیک غروب، یک روستایی که پشتش بار میوه و سبزیجات بود ، نزدیک سنگ شد. بارهایش را زمین گذاشت و با هر زحمتی بود تخته سنگ را از وسط جاده برداشت و آن را کناری قرارداد. ناگهان کیسه ای را دید که زیر تخته سنگ قرار داده شده بود ، کیسه را باز کرد و داخل آن سکه های طلا و یک یادداشت پیدا کرد. پادشاه در ان یادداشت نوشته بود : " هر سد و مانعی می تواند یک شانس برای تغییر زندگی انسان باشد .

به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟

شاگردان جواب دادند:

50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم

استاد گفت:

من هم بدون وزن کردن، نمی دانم دقیقا“ وزنش چقدراست. اما سوال من این است: اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

شاگردان گفتند: هیچ اتفاقی نمی افتد.

استاد پرسید:

خوب، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم، چه اتفاقی می افتد؟

یکی از شاگردان گفت: دست تان کم کم درد میگیرد.

حق با توست... حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟

شاگرد دیگری گفت: دست تان بی حس می شود. عضلات به شدت تحت فشار قرار میگیرند و فلج می شوند. و مطمئنا“ کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند.

استاد گفت: خیلی خوب است. ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییرکرده است؟

شاگردان جواب دادند: نه

پس چه چیز باعث درد و فشار روی عضلات می شود؟ درعوض من چه باید بکنم؟

شاگردان گیج شدند. یکی از آنها گفت: لیوان را زمین بگذارید.

استاد گفت: دقیقا“ مشکلات زندگی هم مثل همین است.

اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید.

اشکالی ندارد.. اگر مدت طولانی تری به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد.

اگر بیشتر از آن نگه شان دارید، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود.

فکرکردن به مشکلات زندگی مهم است.. اما مهم تر آن است که درپایان هر روز و پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید.

به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرند، هر روز صبح سرحال و قوی بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هرمسئله و چالشی که برایتان پیش می آید، برآیید!

دوست من، یادت باشد که لیوان آب را همین امروز زمین بگذاری.

زندگی همین است

لحظه ها را گذراندیم تا به خوشبختی برسیم غافل از آن که خوشبختی همان لحظه هایی بود که گذشت. 
 

درویش گفت: این نیز بگذرد...

تولد

آغازی دوباره

خدایا !

تو آغاز هر چیزی و من چشم به راه پایانم

به من کمک کن تا دوباره آغاز شوم

خوب! حالا که هیشکی تبریک نمیگه، خودم میگم(!!) :

تولدم مبارک

بوته ای در دامنه کوهی باش

ولی بهترین بوته ای باش که در کنار راه می روید

اگر نمی توانی درخت باشی، بوته باش

اگر نمی توانی بوته ای باشی، علف کوچکی باش

و چشم انداز کنار شاهراهی را شادمانه تر کن

اگر نمی توانی نهنگ باشی، فقط یک ماهی کوچک باش 

ولی بازیگوش ترین ماهی دریاچه!!!

همه که ناخدا نمی شوند، ملوان هم می توان بود

در این دنیا برای همه ما کاری هست

کارهای بزرگ و کارهای کمی کوچک تر

و آنچه که وظیفه ی ماست، چندان دور از دسترس نیست

اگر نمی توانی شاهراه باشی، کوره راه باش

اگر نمی توانی خورشید باشی، ستاره باش

تو را با بردن و باختنت اندازه نمی گیرند

هر آنچه که هستی، بهترینش باش.

پنج وارونه چه معنا دارد؟ خواهر کوچکم از من پرسید!

بازم هم خندیدم

                                                       گفت دیروز خودم دیدم پسر همسایه
                                                       پنج وارونه به مینو می داد
آنقدر خنده برم داشت که طفلک ترسید
بغلش کردم و بوسیدم و با خود گفتم
                                                                           بعد ها وقتی غم
                                                       سقف کوتاه دلت را خم کرد، بی گمان می فهمی
                                                                        پنج وارونه چه معنا دارد!  

و این آغاز انسان بود...

از بهشت که بیرون آمد، دارایی اش یک سیب بود. سیبی که به وسوسه آن را چیده بود. و مکافات این وسوسه هبوط بود.

فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری. زمین جای تو نیست. زمین همه ظلم است و فساد.

انسان گفت: اما من به خود ظلم کرده ام. زمین تاوان ظلم من است. اگر خدا چنین می خواهد، پس زمین از بهشت بهتر است.

خدا فرمود: برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد، زمینی آکنده از شر و خیر، آکنده از حق و  از باطل، از خطا و صواب، و اگر خیر و حق و صواب پیروز شد تو باز خواهی گشت وگرنه...

و فرشته ها همه گریستند. اما انسان نرفت. انسان نمی توانست برود. انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. می ترسید و مردد بود. و آن وقت خدا چیزی به انسان داد. چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت.

انسان دست هایش را گشود و خدا به او اختیار داد.

خدا فرمود: حال انتخاب کن. زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی. برو و بهترین را برگزین که بهشت، پاداشِ به گزیدن توست. عقل و دل هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد، تا تو بهترین را برگزینی. و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوری را. و این آغاز زندگی انسان بود.

جلسه محاكمه عشق بود
و قاضي عقل ،
و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود
يعني فراموشي ،
قلب تقاضاي عفو عشق را داشت
ولي همه اعضا با او مخالف بودند
قلب شروع كرد به طرفداري از عشق
آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي
اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي
و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد
حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟
همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند
تنها عقل و قلب در جلسه مادند
عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند !
ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده
چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟
قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود
و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند
و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم .
پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم...

دل نوشت:
خوب رويان جهان رحم ندارد دلشان
بايد ازجان گذرد هركه شود عاشقشان
روز اول كه سرشتند زگل پيكرشان
سنگي اندر گلشان بود همان شد دلشان

مطمـئن باش که خداوند تو را عاشقانه دوست دارد... چون در هر بهار برايت گل مي فرستد و هرروز صبح

آفتاب را به تو هديه مي کند. پروردگار هستي با اين که مي تواند در هر جائي از دنيا باشد ، قلــب تو را

انتخاب کرده و تنها اوست که هر وقت بخواهي چيزي بگوئي گوش مي کند ... 

  شير نري دلباخته‏ ي آهوي ماده شد. 

شير نگران معشوق بود و مي ‏ترسيد بوسيله ي حيوانات ديگر دريده شود. از دور مواظبش بود ...  پس

چشم از آهو برنداشت تا يک بار كه از دور او را مي نگريست ، شيري را ديد كه به آهو حمله كرد . فوري از

 جا پريد و جلو آمد ديد ماده شيري است . چقدر زيبا بود ،گردني مانند مخمل سرخ و بدني زيبا و طناز

داشت . با خود گفت : حتما گرسنه است. همان جا ايستاد و مجذوب زيبايي ماده شير شد .               

و هرگز نديد و هرگز نفهميد که آهو خورده شد.
 

شنیده‌ بود كه‌ خدا آن‌ بالاست‌ و عمری‌ دیده‌ بود كه‌ دست‌ها رو به‌ آسمان‌ قد می‌كشد.

پس‌ هر شب‌ از پله‌های‌ آسمان‌ بالا می‌رفت،

ابرها را كنار می‌زد، چادر شب‌ آسمان‌ را می‌تكاند.

ماه‌ را بو می‌كرد و ستاره‌ها را زیر و رو.

او می‌گفت: خدا حتماً‌ یك‌ جایی‌ همین‌ جاهاست.

و دنبال‌ تخت‌ بزرگی‌ می‌گشت‌ به‌ نام‌ عرش؛ كه‌ كسی‌ بر آن‌ تكیه‌ زده‌ باشد.

او همه‌ آسمان‌ را گشت‌ اما نه‌ تختی‌ بود و نه‌ كسی.

نه‌ رد پایی‌ روی‌ ماه‌ بود و نه‌ نشانه‌ای‌ لای‌ ستاره‌ها.

از آسمان‌ دست‌ كشید، از جست‌وجوی‌ آن‌ آبی‌ بزرگ‌ هم.

آن‌ وقت‌ نگاهش‌ به‌ زمین‌ زیر پایش‌ افتاد.

زمین‌ پهناور بود و عمیق. پس‌ جا داشت‌ كه‌ خدا را در خود پنهان‌ كند.

زمین‌ را كند، ذره‌ذره‌ و لایه‌لایه‌ و هر روز فروتر رفت‌ و فروتر.

خاك‌ سرد بود و تاریك‌ و نهایت‌ آن‌ جز یك‌ سیاهی‌ بزرگ‌ چیز دیگری‌ نبود.

نه‌ پایین‌ و نه‌ بالا، نه‌ زمین‌ و نه‌ آسمان.. خدا را پیدا نكرد.

اما هنوز كوه‌ها مانده‌ بود. دریاها و دشت‌ها هم.

پس‌ گشت‌ و گشت‌ و گشت.

پشت‌ كوه‌ها و قعر دریا را، وجب‌ به‌ وجب‌ دشت‌ را.

زیر تك‌تك‌ همه‌ ریگ‌ها را.

لای‌ همه‌ قلوه‌ سنگ‌ها و قطره‌قطره‌ آب‌ها را.

اما خبری‌ نبود، از خدا خبری‌ نبود.

ناامید شد از هر چه‌ گشتن‌ بود و هر چه‌ جست‌وجو.

آن‌ وقت‌ نسیمی‌ وزیدن‌ گرفت.

شاید نسیم‌ فرشته‌ بود كه‌ می‌گفت‌ خسته‌ نباش‌ كه‌ خستگی‌ مرگ‌ است.

هنوز مانده‌ است، وسیع‌ترین‌ و زیباترین‌ و عجیب‌ترین‌ سرزمین‌ هنوز مانده‌ است.

سرزمین‌ گمشده‌ای‌ كه‌ نشانی‌اش‌ روی‌ هیچ‌ نقشه‌ای‌ نیست.

نسیم‌ دور او گشت‌ و گفت: اینجا مانده‌ است، اینجا كه‌ نامش‌ تویی.

و تازه‌ او خودش‌ را دید، سرزمین‌ گمشده‌ را دید.

نسیم‌ دریچه‌ كوچكی‌ را گشود، راه‌ ورود تنها همین‌ بود.

و او پا بر دلش‌ گذاشت‌ و وارد شد.

خدا آنجا بود.

بر عرش‌ تكیه‌ زده‌ بود و او تازه‌ دانست‌ عرشی‌ كه‌ در پی‌ اش‌ بود.

همین‌جاست.

سال‌ها بعد وقتی‌ كه‌ او به‌ چشم‌های‌ خود برگشت.

خدا همه‌ جا بود؛ هم‌ در آسمان‌ و هم‌ در زمین.

هم‌ زیر ریگ‌های‌ دشت‌ و هم‌ پشت‌ قلوه‌سنگ‌های‌ كوه،

هم‌ لای‌ ستاره‌ها و هم‌ روی‌ ماه.

     از سوز محبت چه خبر اهل هوس را               

                                                                         این آتش عشق است نسوزد همه کس را